استاد شجریان

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد                دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست       خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد
کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی           حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد
لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست                 تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد
شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار                 مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد
گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند                    کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست       عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت   کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد
حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش                 از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش                  بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش
ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال                  مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار              کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش
تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست             راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام               هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش
نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید              این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش
ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند                 دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش
کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود               عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

دلم رمیده شد و غافلم من درویش              که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش
چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم             که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش
خیال حوصله بحر می‌پزد هیهات                   چه‌هاست در سر این قطره محال اندیش
بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را                  که موج می‌زندش آب نوش بر سر نیش
ز آستین طبیبان هزار خون بچکد                  گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش
به کوی میکده گریان و سرفکنده روم             چرا که شرم همی‌آیدم ز حاصل خویش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر              نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش
بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ              خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بیش

تصنیف قدیمی همایون
غزل:سعدی
تار:استاد بیکجه خوانی
تنبک:جمشید محبی

انکه هلاک من همی خواهد و من سلامتش
هر چه کند به شاهدی کس نکند ملامتش
باغ تفرج است و بس میوه نمی دهد به کس
جز به نظر نمی رسد سیب در خت قامتش
کاش که در قیامتش بار دگر بدیدمی
کانچه گناه او بود من بکشم غرامتش!

ترانه یاد باد
دستگاه همایون
اهنگساز:پرویز مشکاتیان
با همکاری گروه عارف و شیدا

روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد ان روزگاران یاد باد
کامم از تلخی غم چون زهر گشت
بانگ نوش شاد خواران یاد باد
گر چه یاران غافلند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد
مبتلا گشتم در این بند وبلا
کوشش ان حق گزاران یاد باد
گر چه صد رود است از چشمم روان
زنده رود و باغ کاران یاد باد