استاد شجریان - پیام نسیم

کنسرت ابوعطا

داریوش پیرنیاکان : سه تار
چمشید عندلیبی: نی
مرتضی اعیان:تنبک
سال اجرا: 1369 سال انتشار: 1370

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار                       ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار
نکته‌ای روح فزا از دهن دوست بگو                     نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار
تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام                  شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار
به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز                      بی غباری که پدید آید از اغیار بیار
گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب                بهر آسایش این دیده خونبار بیار
خامی و ساده دلی شیوه جانبازان نیست         خبری از بر آن دلبر عیار بیار
شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن          به اسیران قفس مژده گلزار بیار
کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست       عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار
روزگاریست که دل چهره مقصود ندید                 ساقیا آن قدح آینه کردار بیار
دلق حافظ به چه ارزد به می‌اش رنگین کن         وان گهش مست و خراب از سر بازار بیار
حاقظ

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد                    یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد
یا بخت من طریق مروت فروگذاشت                  یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد
گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم                 چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد
شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من                 سودای دام عاشقی از سر به درنکرد
هر کس که دید روی تو بوسید چشم من          کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد
من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع           او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد
حافظ

دل از من برد و روی از من نهان کرد                 خدا را با که این بازی توان کرد
شب تنهاییم در قصد جان بود                        خیالش لطف‌های بی‌کران کرد
چرا چون لاله خونین دل نباشم                      که با ما نرگس او سرگران کرد
که را گویم که با این درد جان سوز                  طبیبم قصد جان ناتوان کرد
بدان سان سوخت چون شمعم که بر من        صراحی گریه و بربط فغان کرد
صبا گر چاره داری وقت وقت است                   که درد اشتیاقم قصد جان کرد
میان مهربانان کی توان گفت                         که یار ما چنین گفت و چنان کرد
عدو با جان حافظ آن نکردی                           که تیر چشم آن ابروکمان کرد
حافظ